Met de benen naar boven en de televisie aan wacht ik tot het tijd is om te gaan slapen. Het is acht uur. Nog een uurtje of twee, misschien? Maak er maar drie van. Slapen voor twaalf uur is inmiddels al enkele jaren geleden. Gisteren deed ik nog een aardige poging, maar net als eergisteren slaagde ik niet in m’n opzet.
Het is niet voor niets. Nee, ook niet dat ik al een hele week lichtjes hoop lek te rijden op training. Sinds begin juni zit ik met slechts één doel op de fiets: het wereldkampioenschap bij de journalisten. Te laat naar bed is uit den boze, die lekke band krijg ik moeilijker onder woorden.
Ik hoop op een goede prestatie. Dat pech uitblijft en ik Lierde mag verlaten met een leeggereden maar goed gevoel. Mijn kansen? Moeilijk in te schatten. Ik zou niet weten waar ik straks eindig. Maar de drang om goed te presteren is groter dan de angst om af te gaan.
Tot morgen? Afspraak in Lierde om 16u.
0 reacties:
Een reactie plaatsen