Pure training

Na een bizarre week stond ik zaterdag opnieuw aan de start van een wedstrijd. Nog eens, ja, want door hooikoorts en andere zaken was het niet mogelijk eerder ergens te starten. Maar ook vandaag belooft het niet veel goeds te worden. Bij het opstaan volgt een dringend bezoek aan het toilet, en er zouden er nog meer volgen.

Ik geef toe: ik heb gepakt. Imodium. Staat dat op de lijst? Feit is dat ik goed en wel en vooral met een propere broek aan de start sta van mijn eerste wedstrijd sinds mijn lekke band in Wetteren. Het rondje in Aalst ken ik door de verkenning van gisteren uit m’n broekzak: de aankomst loopt licht en lang naar boven, de rest van het parcours bevindt zich in een industriezone. Bochten.

De start is amper gegeven en de eerste renners zijn er vandoor. De staart van het peloton volgen is wederom de boodschap. Ritme opdoen, goed optrekken na de bochten en vooral het achterwiel van m’n voorganger niet uit het oog verliezen. We razen met een gemiddelde snelheid van 43 kilometer per uur door de industrie, maar kunnen niet verhinderen dat de achter ons gestarte categorie ons snel weer heeft te pakken.

‘Aan de kant’, roepen ze. ‘Weg, ga weg’, klinkt het ietwat minder vriendelijk. Zelfs tot het agressieve toe. Ik heb er even helemaal geen zin meer in en ga op mijn eentje aan de andere kant van de weg rijden. ‘Zou ik meteen naar huis gaan’, gaat er een milliseconde door me heen. Maar snel maakt de frustratie plaats voor het gezond verstand: volgen en ritme opdoen. De rest vecht verder voor een kwartier eeuwige roem en de beloofde twintig euro.

Ronde na ronde gaat het iets beter. Het tempo gaat de hoogte in en tussen de luchtvervuilers gaat het zelfs tot 60 per uur. Een te kort aan drank (ik krijg door de diarree weinig binnen) doet me later wel de das om. Bij het optrekken aan de finish lopen de benen vol en laat ik begaan. Ik rep me nog voorbij de streep, zodat ik nog een ronde extra in het rood kan gaan. Pure training.

Na elf van de vijftien ronden zit mijn wedstrijd erop. Daar waar ik enkele maanden geleden teleurgesteld zou zijn, ben ik vandaag tevreden. Ik blijf trainen en hoop binnenkort eens dicht te eindigen. Waar heb ik inmiddels al enkele weken in het hoofd. Maar eerst wagen we ons aan een duatlon. Ik ben benieuwd. Wish me luck!