Met de trein naar Bois d'Olne

Half zeven. De wekker gaat. Tijd om op te staan, Wim. Ontbijten, omkleden en weg zijn we uit Valkenburg waar we logeren tussen de Keutenberg en de Cauberg. Met een rotvaart en helaas zonder GPS rijden we richting het voor ons onbekende MECC, voor de start van de Steven Rooks Classic.

Ietwat laat maar net op tijd bereiken we Maastricht en vertrekken we voor een afstand van 110 kilometer. Met we bedoel ik Armand, Dion, Klaas, Maxim, Stefan, Wim en mezelf. Ook de papa is er bij. Hij zal mij en de groep steunen zoals hij dat deed tijdens de Ronde van Vlaanderen.

Om iets na negen uur zijn de fietsen klaar en rijden we via een ommetje naar Mesch, waarna we Wallonië inrijden. Pas daar zal ik de groep definitief vervoegen. Door problemen met mijn machine en die van Stefan moet ik de eerste tien kilometer stevig achtervolgen. Ook al fietst de groep met de rem op.

Snel voel ik dat de benen geen slechte dag hebben en kan ik me moeilijk bedwingen op de Ardense wegen, die nog steeds ofwel op ofwel af lopen. Maar na de eerste bevoorrading is het krachten sparen met de Bois d’Olne in het vooruitzicht. Daar worden de prijzen uitgedeeld. Ik ga voor een toptijd.

De groep beslist na mijn tweede plaats van vorig jaar volledig mijn kaart te trekken en me naar een goede tijd te loodsen. De net als ik competitief ingestelde Wim gaat zijn eigen kans, Dion en Klaas zullen hun eigen tempo kiezen. Goed vijftien kilometer voor de Olne volgt er nog een plaspauze voor Stefan en ik, de rest begint aan een lange afdaling.

Armand en Wim vinden elkaar in de afdaling en rijden tegen de 70 km/h naar beneden. Er staat zo plots een lange achtervolging op de rest te wachten, al brengen Maxim en Stefan alles snel weer samen. Daarna is het tempo maken en de tactiek bespreken. Ik ken de weg naar de top perfect uit het hoofd.

We draaien rechts op en botsen op een muur. Stefan zet de trein op de rails en trekt het tempo de hoogte in. Maxim neemt tweehonderd meter verder over en gaat als een gek tekeer.

‘Aan de kant! AAN DE KANT! WEG!’
‘Rustig, Maxim. Niet zo snel! Trager!’
‘AAN DE KANT MENSEN!’

De plotse tempowisseling verrast me. Ik moet een halve meter dichten om het wiel van Armand niet te verliezen. Maxim blijft hard fietsen en gaat na zijn tweehonderd meter net als Stefan aan de kant, waarna ik met Armand goed honderd meter later mijn laatste loods verlies. ‘Sorry NDW. Sorry’, roept hij.

Ik trek door tot aan de volgende bocht, waarna ik op een makkelijker stuk even op adem kom. Het tweede en derde deel van de klim zijn nog heel lastig en heeft pieken tot 22%. En de wagens - die zich duidelijk niet interesseren in de wedstrijd - maken het nog extra lastiger. ‘Autre côté’, herhaal ik verschillende keren in mijn beste Frans.

De top nadert en wanneer ik de papa in de verte zie gaat er een opluchting door me heen. Ligt daar de streep? Ik heb geen flauw idee. Ik schakel naar de 25 en probeer het laatste stuk op te vliegen, ook al krijg ik mijn verzet nog maar heel moeilijk rond. Ik haal alles uit de kast en plaats nog een jump.

Met drie en een halve minuut heb ik opnieuw een goede tijd neergezet. Het levert me uiteindelijk een nieuwe tweede plaats op, na dezelfde winnaar. Er heerst even een lichte ontgoocheling, snel besef ik dat tweede zijn op vijftienhonderd man helemaal zo slecht nog niet is.

Een kleine minuut later bereiken ook Wim en Armand de top, de rest van de groep volgt iets verderop. Samen gaat het richting de José, waar het weer man tegen man is. Dat is ook het geval op de Halembaye en Thier a la Tombe. Niet van de poes. Na nog enkele mooie afdalingen rijden we Maastricht weer binnen.

Met 120 kilometer op de teller komt er een einde aan de Steven Rooks Classic. Ik hou er een goed maar vermoeid gevoel aan over. Het scherpe is eraf. Na de tijdrit van zondag zet ik een streep onder mijn voorjaar en gaat de riem er heel even af. Ik kijk uit naar een lekkere Cornetto en een verdiende pizza.